De Schatkamer

11e zondag door het jaar

13 juni 2021


Ezechiël 17, 22-24

Psalm 92, 2-3, 13-14, 15-16

2 Korintiërs 5, 6-10

 

Marcus 4, 26-34



Het is geleden van 14 februari dat we een ‘gewone zondag door het jaar’ hebben gevierd. Toen was het de zesde zondag, nu vieren we de elfde. Wat vertelt Marcus in de zondagen die we overslaan?

Op de zevende zondag vergeeft Jezus een lamme zijn zonden. Om te bewijzen dat Hij daartoe de autoriteit heeft, doet Hij hem opstaan. De achtste zondag vergelijkt Jezus zich met een bruidegom om duidelijk te maken dat zijn leerlingen niet op dezelfde manier moeten vasten als de leerlingen van Johannes. Een week later stelt Jezus dat Hij meer doorweegt dan de sabbat. De tiende zondag horen we dat Jezus machtiger is dan satan. 

De rode draad in deze opeenvolgende perikopen van het Marcusevangelie is het gezag van Jezus. Hij tart de grenzen van wat wij natuurlijk mogelijk achten, Hij plaatst zich boven een aantal heilige huisjes van de joden en positioneert zich op een Goddelijk niveau. 

Dan klinkt het evangelie van de elfde zondag verrassend bescheiden. De grootse belofte van het Rijk Gods begint in het allerkleinste zaadje op aarde. Het is niet de laatste keer dat Jezus zich in zijn verkondiging laat inspireren door wat je ziet gebeuren in de natuur. Hij is ook niet de eerste die deze methode toepast in de Bijbel. Kijk maar naar de profetie van Ezechiël. Van een grote boom neemt God een kleine twijg van een van de jonge takken om er een nieuwe boom uit te laten groeien in andere grond. Het eerste deel van het boek Ezechiël komt vooral een verwijtende God aan het woord. Het volk Israël heeft zich niet gehouden aan de afspraken. Het project van God met de mens dreigt voor de zoveelste keer faliekant te zullen eindigen. Daarom organiseert God de Babylonische ballingschap als een periode van uitzuivering. 

De tekst van de eerste lezing komt uit het zeventiende hoofdstuk waarin de profeet namens God het gedrag van koning Sidkia aan

e wil namelijk op eigen kracht de Babylonische ballingschap beëindigen. Hij ziet niet in dat dit de plannen van God doorkruist. Om de zinloosheid van zijn acties duidelijk te maken, gebruikt de profeet namens God het beeld van een boom die zich uit de grond wil losmaken om zich aan andere grond toe te vertrouwen. Die boom zal verloren gaan, zegt God. En dan volgt het stukje dat we deze zondag lezen. Het is een belofte aan het volk in de ballingschap. De ceder is het volk Israël in ballingschap. Het twijgje zijn de kinderen van Abraham die zullen terugkeren naar het beloofde land. De boodschap is helder: Ik geef aan dit twijfelende, ontrouwe volk een nieuwe toekomst. 

Het antwoord uit psalm 92 is vervuld van gelovige dankbaarheid: ‘Hoe heerlijk is het om de Heer te prijzen.’ Wie vertrouwt op de Heer herkent zich in het beeld van de nieuwe, bloeiende boom: ‘De vromen schieten als palmbomen op, als Libanon-ceders gedijend; Zij zijn geplant bij het huis van de Heer, zij komen tot bloei in Gods voorhof.’ 

Tegen deze achtergrond van belofte en geloof gebruikt Jezus een gelijkaardig beeld om aan de menigte te verkondigen wat Hij bedoelt met het Rijk Gods. Het toont tegelijkertijd de kwetsbaarheid en de kracht van Gods belofte: een klein zaadje dat zal uitgroeien tot een grote plant. Hier wordt ook duidelijk wat ‘geloven’ inhoudt: vertrouwen dat het kleine startpunt van het Rijk Gods de groeikracht heeft van het mosterdzaadje. 

Jezus sprak in beelden tot de menigte, lezen we nog in het evangelie, maar aan zijn leerlingen gaf Hij van alles uitleg. Een voorbeeld daarvan krijgen wij in het evangelievers: ‘Het zaad is het woord van God en Christus is de Zaaier. Allen die Hem vinden, leven in eeuwigheid.’ Merk op dat niet de woorden van God het zaad vertegenwoordigen. Het gaat over het woord. Wat is dat woord? Welke boodschap komt Jezus zaaien? Is het de belofte van bloei en vruchten? Is het de oproep tot gelovig vertrouwen? Of moeten we de ouverture van het Johannesevangelie erbij halen: ‘In het begin was het Woord (…) en het Woord is vlees geworden.’? Christus zaait zichzelf. In uiterste kwetsbaarheid levert Hij zich over aan ons, mensen. In ons zal Hij uitgroeien tot een machtige boom die een zegen is voor de wereld. 

Vier van de vijf teksten van deze zondag bewegen rond dezelfde beeldspraak. Zoals gewoonlijk is de tweede lezing directer. Paulus maakt ons duidelijk dat het uiteindelijk over ons gaat en de manier waarop wij in het leven staan. Een christengemeenschap ziet Christus niet maar leeft in geloof, zegt Hij. De boom is er nog niet maar het zaadje ligt in onze handen. Dus houden we moed en hebben we slechts één opdracht: Christus te behagen. Zelfs al is ons actuele bestaan een ballingschap, God is aan het werk in ons. Zijn woord groeit en zal bloeien. Is dat de grond waaraan jij je toevertrouwt?

 

kathedraal Antwerpen  -  Groenplaats 21  -  2000 Antwerpen

www. dekathedraal.be           info@dekathedraal.be